Doorgaan naar hoofdcontent

Liefde voor de liefdelozen... Kom in actie



Zijn lege blik ving mijn aandacht het moment dat ik op de schoolbus stapte. Toen we naar de plaats van bestemming van onze excursie reden, leek ik misschien niet op mijn plek te zijn in die giebelende energieke wereld van derdeklassers. Maar ik kan jullie vertellen dat hij eigenlijk diegene was - een negenjarige - wiens levensomstandigheden hem naar een compleet andere plaats hadden gebracht.

Geen enkele begeleider die maar een beetje bij haar verstand is, zou vrijwillig deze jongen onder haar hoede willen nemen.

Hij was zenuwachtig, druk en rebels. Onverbiddelijk in aandacht zoeken. Vragend naar liefde op de enige manier die hij kende. 

Als de groep de ene kant opging, ging hij de andere kant op.
Als de leraar om stilte vroeg, deed hij er juist een schepje bovenop.
Als de klas verder probeerde te gaan, werd dat steeds door zijn gedrag getorpedeerd. 

Maar om de een of andere reden kon ik mijn ogen niet van hem afhouden. Als niemand keek, liet hij zijn verdediging net lang genoeg zakken, dat ik een glimp kon opvangen van het stille verlangen in zijn ogen. 

Het verlangen gered te worden. Gezien, gekend, en geliefd en geaccepteerd te worden, hoe dan ook. 

Maak geen oogcontact. Als je dat doet wordt het ingewikkeld. 

Maar Gods Geest - als zo vaak op Zijn zachte manier aan het werk - wilde me niet weg laten kijken.
Jezus zou niet wegkijken. 

Ik boog me naar hem voorover, ving zijn verloren blik en fluisterde zacht: "Hé. ik zou het zo leuk vinden als ik vandaag met je kon optrekken".

Hij was onzeker.
Had er iemand ooit zomaar gevraagd om in zijn wereld te mogen zijn?

Maar beetje bij beetje zou er vriendelijkheid te zien zijn.
Er zou een lach tevoorschijn komen.
Vertrouwen zou worden gewonnen.

En eindelijk kwamen de harde en uit pijn geuite woorden naar buiten bij deze jongen, die in zijn negen-jaar-lange-leven meer had meegemaakt dan ik in al mijn vierenveertig jaren.

Het was niet gepast.
Het was niet gemakkelijk.
Het was niet gewild. 

Maar het was precies waar God mij wilde hebben ...

"Genadig en barmhartig is de Here, geduldig en groot aan goedertierenheid.
De Heer is voor allen goed, zijn barmhartigheid rust op al Zijn werken."

Tegen de tijd dat we op de bus stapten om naar huis te gaan was zijn persoonlijke ruimte kleiner geworden en hij aarzelde niet om zich op het nauwe plekje tussen mijn dochter en mij in te wurmen.

Toen hij vroeg wat we dit weekend gingen doen, zei ik hem dat ons gezin naar de kerk zou gaan. 
"Mijn oma neemt me soms mee naar de kerk," opperde hij, zijn ogen levendiger.

En daar op dat moment deed God wat alleen Hij kan - deuren openen bij mensen en op plaatsen waar we het vaak niet verwachten.

We praatten over Jezus en Zijn liefde voor alle mensen.

Degene die redt wie verdrinken.
Degene die de rebellerenden ziet en met hen meevoelt.
Degene die barmhartigheid bewijst aan zelfs de laagste misdadiger.
Degene die ons kent, ons vergeeft, en vanwege Zijn grote genade, van ons houdt en ons hoe dan ook accepteert.

En midden in die giebelende en energieke wereld van derdeklassers, boog hij zijn hoofd en fluisterde zacht: "Ik geloof... "


------------------------------

Drie dagen in de buik van de vis zou Jona's hart niet compleet veranderen. Maar er zouden drie andere dagen komen die dat wél zouden doen.

Jona vluchtte weg van zijn vijanden, maar Jezus kwam naar Zijn vijanden toe.
Jona jaagde zijn zelfbehoud na, maar Jezus kwam als een offer.

Door Jezus' dood, begrafenis, en opstanding kwam Zijn heilbrengende Genade (Titus 2:11). Halleluja, wat een Redder!

Nu is het onze beurt. Laten we met de kracht van God achter ons, de liefdelozen liefhebben...


Aan Zijn voeten,




Gespreksonderwerp: Wat heeft God JOU door Zijn Woord laten zien, terwijl we samen het boek Jona bestudeerden?


Reacties