Doorgaan naar hoofdcontent

De Vrucht van Vergeving: Liefde en Vreugde




Een paar weken geleden was het een levendige maandagmorgen in de herfst en als een vis uit het water was deze buitenwijk-mama naar Chicago gegaan. Ik had recent een internationaal visum aangevraagd en overbehulpzame medewerker stelde voor dat ik met lijf en leden zou verschijnen om mijn papierwerk in te leveren om mijn reis-deadline te halen. Nu heb ik niet heel veel ervaring in de stad, maar ik sta altijd klaar voor een leuke uitdaging en een goede kop koffie op Michigan Avenue. Ik zoende dus vier voorhoofden, die naar school gingen, en sprong in het oude minibusje om het avontuur van mijn vroege maandagmorgen te omhelzen.

Ik had mijn hele dag voorbereid: tijdens de bijna vijf uur durende autorit zou ik telefoontjes inhalen en aanbiddingsliederen keihard meezingen, daarna zou ik rond lunchtijd in de stad aankomen, een leuk restaurant voor de lunch vinden (en misschien zelfs mezelf te buiten gaan met een toetje!), etalages bekijken terwijl ik naar het kantoor van het consulaat liep, mijn papierwerk inleveren, een selfie nemen bij toffe gebouwen om aan mijn kinderen te laten zien, en vervolgens zou ik een welverdiende kop koffie kopen voor de rit naar huis… terwijl ik ervoor zou zorgen dat ik weer thuis was als de schoolbus de kinderen afzette. Datgene wat was gestart als een ongemak, leek wel de beste dag ooit te worden!

Toen ik echter ongeveer een uur aan het rijden was, ging mijn telefoon.

Het was mijn agent bij het kantoor van de visa en ze had zichzelf net gerealiseerd dat ze was vergeten om me één belangrijk detail te vertellen. “Hoe laat kom je aan? Persoonlijke Visa-aanvragen worden alleen geaccepteerd tot 11 uur ’s ochtends.”

Slik.

Ik zou aankomen om ongeveer half elf, maar dit is de stad, mensen. Na tolwegen, drukte, tunnels, parkeren, lopen, beveiliging, hoge gebouwen en wachten op mijn beurt, zou ik nooit aan de beurt komen.

Ze zou mijn papierwerk klaar hebben liggen en was zelfs bereid om me al op straat ontmoeten en me mijn documenten te geven. Parkeer hier. Kijk daar naar me uit. Ren dan drie blokken die kant op, achttien verdiepingen omhoog en trek een nummertje. Je kan dit.

Heer, heb genade.

Ik kwam aan in de stad en mijn perfecte dag begon snel te vergaan, voor mijn ogen. Ik zat vast in een tunnel, moest zeven blokken verderop parkeren, moest heel nodig naar de wc en de menigte op de straat was minder dan genadig. De straten leken gevuld te zijn met mensen die, net als ik, een doel voor ogen hadden – zo in zichzelf gekeerd en zich haastend, naar beneden kijkend, hun weg al duwend makend, vaak onbeleefd en ongeduldig.

Zweterig, buiten adem en op wonderbaarlijke wijze (letterlijk) twee minuten voor tijd aankomend, liep ik door de deuren naar mijn uiteindelijke doel. En toen kwam ik iets – iemand die zo anders was dan de heersende cultuur op de straten, tegen bij de balie en hij stopte me in mijn haast.

Zijn naam was Walter en hij was een reus van een man. Ik kon zijn vriendelijke glimlach al van mijlenver zien en zijn stem was aardig, vrolijk en zo vol van geruststelling toen hij mijn toestand zag. Terwijl hij snel werkte en wachtte op de beveiliging om me binnen te laten, sprak hij met zijn grote, oprechte glimlach over de zegeningen van de dag en over hoe dankbaar hij was voor nog een kans om anderen te helpen. Als ik een cynicus was geweest, zou ik hebben gedacht dat hij nep was – bijna te goed om waar te zijn. Hij was zo aardig. Zo geduldig. Zo vererend. Zo vreugdevol. Ik kon de echtheid in zijn gelaat echter niet ontkennen. De vrede en vreugde die van hem afstraalden kwamen uit een plek diep in hem. 

Het was intussen twee over elf, maar Walter had een plek diep in mij geraakt en ik moest tijd nemen om dat zeggen.

Ik stak mijn hand uit en schudde de zijne. “Walter, jij houdt van Jezus, of niet?”

Zijn ogen straalden en hij lachte een beetje. “Jawel mevrouw, dat doe ik zeker. Hij is een vriend als niemand anders.”

Ik vertelde hem dat ik het aan zijn hele gezicht kon zien en dat Jezus hem bij die balie had staan voor een veel groter doel dan alleen als poortwachter. 

Hij was een zoeker van het Koninkrijk en hij veranderde de wereld met één lach tegelijk.

"Ze houden ons tegen omdat ze zo’n tegendraads leven leiden. In een samenleving die vecht voor wat juist, eerlijk en makkelijk is, is er iets radicaal anders aan deze mensen. Als je ze tegenkomt, kun je ze niet missen. En nadat je in hun aanwezigheid bent geweest, kun je niet ophouden met nadenken over hoe verbluffend hun gedrag is. Wat zij doen is eenvoudigweg niet logisch voor de rest van de wereld, door hen stel je de ongeoorloofde brandende vraag: 'wat is het aan deze mensen dat hen zo anders maakt?' Misschien ben je, zoals ik, deze Jezus-volgers tegengekomen. Door de ogen van genade gaan deze Jezus-volgers dwars door het leven. Zij zijn vergeven en daarom zijn ze vrij."

"Vrij om lief te hebben.

Vrij om te hopen.

Vrij om te dansen.

Vrij om te vergeven.

Vrij om vreugde te vinden.

Vrij om los te laten.

Vrij om werkelijk te leven." - Je Bent Vergeven, blz 184 en 186
 
Vijftien minuten later liep ik het gebouw uit met mijn papierwerk ingeleverd en een heel nieuw zicht op mijn doel van die dag. Walter en ik gaven elkaar een boks toen ik naar buiten liep en ik besloot dat ik de zeven blokken die ik terug moest lopen naar de auto zou besteden aan interactie met de mensen om me heen. Een lach hier. Een dankjewel daar. Een bewustzijn om anderen hulp en genade aan te bieden waar nodig. Heer, help een klein gebaar een groot verschil te laten maken bij iemand die U moet zien vandaag. 

Omdat er Iemand is die dat zo perfect voor ons heeft voorgedaan, kunnen we door Zijn kracht volgen in Zijn voetstappen…

“De liefde is geduldig, zij is vriendelijk, de liefde is niet jaloers, zij pronkt niet, ze doet niet gewichtig, zij handelt niet ongepast, zij zoekt niet haar eigen belang, zij wordt niet verbitterd, zij denkt geen kwaad, zij verblijdt zich niet over de ongerechtigheid, maar verheugt zich over de waarheid, zij bedekt alle dingen, zij gelooft alle dingen, zij hoopt alle dingen, zij verdraagt alle dingen. - 1 Korinthe 13:4-7

O Jezus, deze wereld moet U in al haar wanhoop zien. Help ons om te stoppen, te kijken, te luisteren…en lief te hebben als U.

Aan Zijn voeten,
Whitney



Reacties