Doorgaan naar hoofdcontent

Ga zitten en rust uit, jij vermoeide. Jezus heeft het gedaan, voor eens en altijd...



Want Christus is niet binnengegaan in het heiligdom dat met handen gemaakt is en dat een tegenbeeld is van het ware, maar in de hemel zelf, om nu voor het aangezicht van God te verschijnen voor ons, en dat niet om Zichzelf dikwijls te offeren, zoals de hogepriester elk jaar in het heiligdom binnengaat met bloed dat niet van hemzelf is. Want dan had Hij vanaf de grondlegging van de wereld dikwijls moeten lijden. Maar nu is Hij bij de voleinding van de eeuwen eenmaal geopenbaard om de zonde teniet te doen door het offer van Zichzelf. En zoals het voor de mensen beschikt is dat zij eenmaal moeten sterven en dat daarna het oordeel volgt, zo zal ook Christus, Die eenmaal geofferd is om de zonden van velen weg te dragen, voor de tweede keer zonder zonde gezien worden door hen die Hem verwachten tot zaligheid. – Hebreeën 9:24-28

Ik zie je lopen op straat met je hoofd omlaag. Jij bent het meisje dat zichzelf niet kan vergeven voor die domme fout; dat moment van zwakheid, toen je al die jaren geleden niet op je hoede was.

Ik heb je je zien haasten naar het café, het gewicht van de wereld op je schouders dragend. Jij bent het meisje dat de pijn die je hebt veroorzaakt niet kan vergeten; de relaties die je hebt beschadigd; de pijn die blijft.

Ik heb je je zien verstoppen op de campus, met ogen die die van mij niet willen ontmoeten. Jij bent het meisje dat zich niet waardig genoeg voelt om op te kijken, door de schaamte die je nog steeds meedraagt.

Ik heb je in de kerkbank naast mij het moeilijk zien hebben, met tranen die iedere week weer de kop op steken; dienst na dienst. Jij bent het meisje dat niet kan accepteren dat er een God is die alles van je weet, maar nog steeds van je houdt en je vergeving schenkt, voor eens en altijd.

Eens was ik jou.

Ik lag in mijn bed als een klein meisje, steeds maar weer vergeving vragend voor dezelfde zonde, omdat ik niet geloofde dat het waar kon zijn. Ik vocht tegen herinneringen uit het verleden, fouten uit het verleden, beloftes uit het verleden, gedachten uit het verleden, motieven uit het verleden. Ik was geobsedeerd over wat ik niet kon veranderen en ik werkte angstvallig om mijn oude zelf te vervangen door een betere versie. Ik heb nachtenlang liggen denken, repeteren en bidden dat er een kans mocht zijn dat hoe meer ik aanbood, hoe meer er uitgewist zou worden.

Vermoeid. Gebrekkig. Nooit klaar.

De priesters in het Oude Testament moeten zich zo gevoeld hebben. “En iedere priester stond wel dagelijks te dienen en bracht vaak dezelfde slachtoffers, die de zonden toch nooit zouden kunnen wegnemen,” (Hebreeën 10:11)

Staand. Altijd herhalend. Nooit rustend. Nooit opgelost.

[Voor Christus schreef de wet voor dat dieren geofferd moesten worden als betaling voor zonden. Maar het was allemaal maar tijdelijk en onvolledig. Een andere zonde begaan betekende een ander dier dat geofferd werd. Wat een constante, scherpe herinnering aan de eindeloze cyclus van onze gevallen staat. En wat een noodzakelijk, beschrijvend beeld van onze komende Koning…]

Genoeg.
Ga zitten en rust uit, jij vermoeide. Jezus heeft het gedaan, voor eens altijd.

We streven en streven apart van God, zonder vreugde en rommelend om te leven in een wereld die het tegenovergestelde is van waar we voor gemaakt zijn – vergetend dat onze Redder gekomen is. Het is tijd dat we het oude wegleggen en beginnen te leven in de vrijheid van het nieuwe:

Er waren eens vele priesters. Nu is Christus onze ene algenoegzame Hogepriester.

Er waren eens vele offers. Nu is Christus het ene offer dat voor eens en altijd afrekende met onze zonden.

Er was eens constante herinnering en gewicht van de wet. Nu heeft Christus volledige vergeving aangeboden door Zijn overvloedige, bevrijdende genade.

Er waren eens mensen die stonden en streefden. Nu zit Christus aan de rechterhand van God als onze advocaat, wachtend om ons te verdedigen.

Vandaag kan anders zijn, omdat Jezus is gekomen en alles heeft veranderd.

Til je hoofd op, vermoeide zondaar, de rivier is dichtbij
Bij het pad van vergeving, wacht verlossing daar
Je bouwt een machtig vesting, 10.000 tonnen hoog
Liefde is hier om je op te tillen, hier om je op te tillen
Als je verloren bent en ronddwaalt
Kom naar binnen strompelen als een verloren kind
Zie dat de muren beginnen te verkruimelen
Laat de poorten van de heerlijkheid wijd openen
- Crowder

Ga zitten en rust uit, jij vermoeide. Jezus heeft het gedaan, voor eens en altijd.

Aan Zijn voeten,
Whitney

Reacties