Doorgaan naar hoofdcontent

De Weg Van Vergeving



Heeeyyyyy daar!
Kunnen we week 2 beginnen door even helemaal eerlijk tegen elkaar te zijn? Pak een stoel en je favoriete koffie of thee, want het is tijd om deel te nemen aan het zeldzame gesprek dat dieper gaat dan de oppervlakkige praatjes die we maken op social media en bij de ingang van de kerk op een willekeurige zondag.

Deze week gaan we praten over de Manier van Vergeving –het antwoord voor ons probleem met de zonde dat we vorige week ontleed hebben. Zie de studie van deze week als een cruciale stap in een counseling interventie –die waar het probleem al is ontdekt en we dat hebben geaccepteerd in onze ziel –en nu is het tijd om naar de oplossing te gaan kijken.

Voor enkelen onder jullie is het bevrijdend om buiten jezelf te kijken naar een oplossing voor de noodzaak van vergeving. Je bent al tot het eind van jezelf gekomen en je weet dat je niets hebt, behalve als er een Redder tussen komt. Maar ik geloof dat er ook een aantal van jullie zijn die nog niet helemaal klaar zijn om het gevecht op te geven. Je denkt dat je met genoeg praten met jezelf, levensstrategieën en hard werken dit nog steeds zelf uit kan werken.
Ik snap het. Het is niet makkelijk om het op te geven.

Al sinds Adam en Eva de zonde introduceerden in de wereld, is het de natuur van de mens geweest om onszelf uit onze eigen problemen te proberen te halen.

We verbergen onze zonden, biddend dat met precies genoeg afleiding en bedekking, niemand het ooit zal merken.

We vergelijken onze zonde, wijzend naar de splinter in iemand anders’ oog, in plaats van het herkennen van de balk in ons eigen oog.

We dragen bij aan goede werken om te proberen om onze zonden “weg te werken”, door harder te werken en meer te doen om in de gunst te komen van God en anderen.

Maar omdat dit een echt gesprek is, kunnen we eerlijk zijn: Hoe langer we wegrennen van en ons verstoppen voor onze zondes, hoe ongelukkiger we worden. Het verbergen en vergelijken van onze zondes –en zelfs het beste dat we te geven hebben aanbieden –zal nooit het gat overbruggen dat onze zonde heeft gecreëerd tussen ons en God.

Luister, het is oké om toe te geven dat je dit niet alleen kan verslaan.

Dat is waarom Jezus gekomen is.

Ik weet niet hoe lang ik me verscholen heb onder die lakens, maar het was lang genoeg om na te kunnen denken over elk mogelijk scenario over hoe de wereld eindigen zal. Wat zou ik in mijn verdediging zeggen? Hoe zouden mijn ouders reageren. Ik verwachtte het ergste, maar werd ontvangen met tederheid en open armen. Ik aarzelde om affectie te geven, maar was omhelst met onvoorwaardelijke liefde. Ik anticipeerde op scheiding, afwijzing en zware consequenties, maar werd verwelkomd als een kind dat een plek nodig had van vergeving, comfort en rust.

Hoeveel meer is de perfecte liefde van de Vader voor ons? God’s gratie komt niet uit Verweggistan of van een onbereikbare Redder. Het is niet aarzelend of ontsierd door menselijke perfectie. Oh nee. Door Jezus komt deze gratie van een toegankelijke God; een gevoelige Vader wiens hart luistert om ons Zijn naam te horen fluisteren en die klaar is om ons welkom te heten met open armen. Het ongelooflijke cadeau van gratie overbrugt het gat dat ons ooit gescheiden hield van God en dat nu een plaats is waar we voor altijd kunnen leven…en vol zelfvertrouwen kunnen staan. –Je bent Vergeven, blz. 40

Ben je vermoeid door het gewicht van je zonden? Uitgeput door al het verbergen, rennen en doen alsof je het allemaal voor elkaar hebt? Ben je gefrustreerd door je onvermogen om dit in je eentje te verslaan? Zoek je naar vrede in alle verkeerde plaatsen?

Er is een betere manier.

Er is maar ÉÉN manier.

Ik nodig je uit om naar Jezus te rennen en de Manier van vergeving te vinden.

In Hem hebben wij de verlossing, door Zijn bloed, namelijk de vergeving van de overtredingen, overeenkomstig de rijkdom van Zijn genade. –Efeziërs 1:7


Aan Zijn voeten,
Whitney

Reacties