Doorgaan naar hoofdcontent

Week 1: een liefde als geen ander




''Weet je nog van die keer dat we aan het winkelen waren en jij Chase kwijtraakte?''
Mijn kinderen herinneren me graag aan dit soort dingen.
Ze waren 8, 7, 4 en 2 jaar oud. Het was twee dagen voor Kerst. Ik weet het, ik weet het... 23 december is niet de perfecte dag om nog te gaan winkelen met vier kleintjes. Maar ik wilde graag iets speciaals kopen voor hun papa, dus tegen beter weten in gingen we winkelen.
De drukte was immens. De rij voor de kassa alleen al had de lengte van de omtrek van de winkel. Waar was ik aan begonnen? Maar we waren er al en ik was vastbesloten niet met lege handen naar huis terug te keren, dus wrongen we ons door de menigte met de peuter in de wagen en met drie jongens, die ik duidelijk gezegd had dicht bij mij te blijven.
Het ene moment voelde ik zijn kleine lichaampje stevig tegen mijn been aan; en het volgende moment was hij weg. In een zee van mensen, kledingrekken en actierekken zochten we, het voelde als een eeuwigheid, naar de jongen. We riepen hem... steeds harder. Niets. We liepen, en daarna rennend we van wanhoop, we zochten hoog en laag op elke mogelijke plek. Hij was nergens te bekennen. Na een paar minuten merkten andere klanten en ook de werknemers in wat voor situatie wij ons bevonden en zij begonnen ook te zoeken. Verschillende verdiepingen werden tegelijkertijd doorzocht, terwijl alle uitgangen werden afgezet. Iedereen was aan het zoeken naar een avontuurlijke vierjarige met bruine ogen en blonde haren, die ironisch genoeg juist die dag zijn favoriete Superman-shirt droeg.
Mensen, ik zou op dat moment alles hebben gedaan om mijn zoon terug te krijgen. Moederliefde is altijd sterk, maar als een van je kleintjes vermist is, wordt die liefde openbaar en ga je tot het uiterste om hem of haar veilig thuis te krijgen. 
Je houdt niet op.
Je stopt niet.
Je geeft nooit op...
... totdat je degene van wie je houdt veilig in je armen sluit.
David mag zijn begonnen als een vergeten herder, maar door de pracht van de Bijbel gebruikt God zijn speciale leven om ons naar een betere Herder te wijzen die komen zou: de Grote Herder die nooit stopt Zijn mensen te zoeken.
“Ik zal Zelf Mijn schapen weiden en Ik zal ze Zelf doen neerliggen, spreekt de Heere HEERE. Het verlorene zal Ik zoeken, het afgedwaalde zal Ik terugbrengen, het gebrokene zal Ik verbinden, en het zieke zal Ik versterken, maar het welgedane en het sterke zal Ik wegvagen. Ik zal ze weiden zoals het hoort. En u, Mijn schapen, schapen van Mijn weide, u bent mens, maar Ik ben uw God, spreekt de Heere HEERE.” – EzechiĆ«l 34:15-16, 31
Deze Herder was op een missie, sterker dan die van een wanhopige moeder die zoekt naar haar verloren kind. Hij zou komen op de meest bescheiden manier, het totaal tegenovergestelde van wat de wereld had verwacht, om Zijn leven te geven om Zijn schapen te redden: de verlorenen, de dwalenden, de gewonden en de zwakken. En vandaag nog, in Zijn grote liefde, stopt God niet het Zijne te zoeken, vol passie...
Hij zoekt het verlorene.
Hij brengt de dwalenden terug.
Hij redt ze.
Hij brengt ze veilig in Zijn armen.
Hij brengt ze naar groene weiden.
Hij verbindt de gewonden.
Hij versterkt de zwakken.
Hij geeft hen rust. 
Hij houdt niet op. Hij stopt niet. Hij geeft nooit op... totdat degenen van wie Hij houdt weer veilig in Zijn armen is.
_____________________
Na een paar minuten (het voelde meer als uren), ging ik de hoek om en daar was hij. Hij was bang en verward, hij huilde en hij was alleen. Toen ik hem in mijn armen nam, fluisterde hij terwijl de tranen over zijn wangen stroomden en hij dicht tegen mij aankroop: “Ik wil je nooit meer kwijt.”
______________________
Voel jij je vandaag verloren, bang, verward of alleen? Ware vrede, identiteit en bestemming kunnen alleen gevonden worden in Christus. Vlieg in de armen van jouw Grote Herder, die ernaar verlangt jou terug te hebben in Zijn kudde.
Hij is God en Hij heeft lief als geen ander.

Aan Zijn voeten,Whitney signature

Reacties